Kościół
Kościół San Jacinto w Trianie: dominikanie, zawalenie i barokowa odbudowa
Jak doszło do tego, że klasztor dominikański znalazł się w Trianie, dlaczego jego pierwszy kościół runął w 1730 roku i po co zbudowano nawę, w której siedzisz podczas Luminiscence.
Wybierz moją sesję ↗Szybka odpowiedź
Tak, historia San Jacinto jest warta poznania przed spektaklem, ponieważ Luminiscence czerpie z niej inspirację. Kościół powstał jako klasztor dominikański ufundowany na początku XVII wieku, przeniesiony do triańskiej pustelni, utracił swój pierwszy kościół w wyniku zawalenia 30 maja 1730 roku i został odbudowany według barokowego projektu, którego inauguracja odbyła się 29 stycznia 1775 roku. Od 1966 roku jest parafią.
San Jacinto w datach
| Data | Wydarzenie | Źródło |
|---|---|---|
| 1603 lub 1625 | Założenie klasztoru | Wikipedia; turystyka miejska |
| 1651 lub 1679 | Przenieś się do Triany | Wikipedia; turystyka miejska |
| 30 maja 1730 | Zawalenie się pierwszego kościoła | Oba |
| 29 stycznia 1775 | Poświęcenie nowego kościoła | Oba |
| 1966 | Staje się parafią | Wikipedia |
| 1990 | Zabytek chroniony | Wikipedia; pokaż stronę |
Dominikański początek
San Jacinto powstało jako klasztor Zakonu Kaznodziejskiego, lepiej znanego jako dominikanie. Sewilska strona turystyczna podaje, że założył go kapłan Baltasar Brun, poświęcając go San Jacinto, a hiszpańska Wikipedia opisuje go jako zamożnego sewilczyka. Oba źródła różnie datują fundację. Wikipedia podaje, że arcybiskup i dominikański prowincjał zatwierdzili ją w 1603 roku, a założyciel zmarł w 1609 roku; strona turystyczna podaje rok 1625 jako datę fundacji. Oba przekazy są tu przytoczone, ponieważ żadne ze źródeł nie wyjaśnia tej rozbieżności, która może po prostu odzwierciedlać różnicę między uzyskaniem zgody a rozpoczęciem życia wspólnoty.
Przeniesienie do Triany
Pierwszy klasztor nie stał w miejscu, gdzie znajduje się obecny kościół. Sewilska strona turystyczna umieszcza go w miejscu zwanym Cantalobos, w pobliżu szpitala San Lázaro, zbyt oddalonym dla zakonników; Wikipedia podaje, że nadrzeczna lokalizacja była zalewana. Wspólnota przeniosła się do pustelni i szpitala Nuestra Señora de la Candelaria w Trianie, które bractwo Candelaria odstąpiło im pod warunkami obejmującymi pozostawienie ich figury Matki Bożej na ołtarzu głównym. Wikipedia datuje to odstąpienie na 1651 rok; strona turystyczna datuje przeniesienie na 1679 rok.
Zawalenie w 1730 roku
Dominikanie zbudowali kościół w miejscu w Trianie w XVII wieku, a 30 maja 1730 roku zawalił się on. Oba źródła podają tę datę. Strona samego widowiska wiąże zawalenie z powodziami w tym roku. Zakonnicy rozpoczęli budowę od nowa, a kościół, który widzisz dziś, jest jej efektem. Jego długa historia budowy jest częścią opowieści, którą snuje Luminiscence.
Kościół Figueroi
Nowy kościół przypisuje się Matíasowi José de Figueroa; hiszpańska Wikipedia podaje, że prawdopodobnie go zaprojektował i kierował pracami do 1740 roku, po czym kontynuowali je inni. W 1742 roku zawaliło się sklepienie, ale budowa trwała dalej, a w 1774 roku wspólnota poinformowała kapitułę katedralną, że prace zostały ukończone. Kościół został poświęcony 29 stycznia 1775 roku. Artykuł o Trianie w Wikipedii podaje inny rok budowy, dlatego kierujemy się tu dwoma hiszpańskimi źródłami, które są ze sobą zgodne.
Plan i sklepienia
Hiszpańska Wikipedia określa ten styl jako barokowy i opisuje bardzo wydłużony prostokąt z trzema nawami i transeptem. Nawy boczne przykrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe. Nawę główną nakrywa sklepienie kolebkowe podzielone łukami poprzecznymi, z lunetami. Na przecięciu naw wznosi się duża kopuła z bębnem na pendentywach, żebrowana, spoczywająca na kannelowanych kolumnach salomonowych ustawionych parami. Dla pokazu video-mappingu to hojne płótno: długie, zakrzywione powierzchnie nad głowami i mocne linie, po których mogą podążać projekcje.
Zewnętrze
Od strony ulicy kościół jest ciepły, ceglany. Hiszpańska Wikipedia opisuje wykończenie w odcieniach ochry i czerwonej ochry, duży okulus i barokowy portal na głównej fasadzie oraz dzwonnicę ścienną ustawioną prostopadle do fasady, podobną do tej przy kościele Magdalena. Na fasadzie ceramiczny ołtarzyk Virgen de la Estrella, wykonany w 1950 roku przez Antonio Kiernama Floresa, przypomina o triańskiej tradycji kaflarskiej.
Dwa stulecia innych zastosowań
Budynek miał kilka żyć. Hiszpańska Wikipedia odnotowuje, że w 1810 roku, podczas okupacji francuskiej, klasztor został skasowany i używany jako stajnia, a zakonnicy powrócili w 1813 roku. W 1833 roku służył jako szpital choleryczny. W 1835 roku klasztor uległ kasacie, podczas gdy kościół pozostał otwarty pod opieką kapelana; w 1844 roku na części dawnych terenów stanął teatr, a od 1868 roku budynki klasztorne należały do miasta i mieściły biura oraz szkołę. Strona pokazu podsumowuje to jako koszary i magazyn, placówkę medyczną w czasie epidemii, a w końcu parafię.
Powrót dominikanów
W 1909 roku arcybiskup Sewilli zwrócił kościół dominikanom, którzy zbudowali obok nowy klasztor, a w 1966 roku kościół stał się parafią. W 1990 roku został uznany za Bien de Interés Cultural, zabytek chroniony prawem. Strona pokazu wskazuje marmurowy krzyż przy wejściu, upamiętniający zarazę z 1649 roku, oraz ołtarz pochodzący z klasztoru la Victoria.
Zwiedzanie poza pokazem
Kościół jest czynną parafią, nie tylko miejscem wydarzeń. Sewilska strona turystyczna podaje wstęp bezpłatny i adres Calle San Jacinto 47; w wykazie podano róg Calle San Jacinto i Calle Pagés del Corro, czyli ten sam budynek. Jeśli zaglądasz tu za dnia, uszanuj nabożeństwa. Na pokaz udaj się z biletem do głównego wejścia parafii.
Najczęściej zadawane pytania
Kiedy zbudowano kościół San Jacinto?
Obecny kościół został poświęcony 29 stycznia 1775 roku, po tym jak pierwszy kościół w tym miejscu zawalił się 30 maja 1730 roku.
Kto go zaprojektował?
Według hiszpańskiej Wikipedii i portalu turystycznego Sewilli projekt przypisuje się Matíasowi José de Figueroa, który kierował pracami do 1740 roku.
Źródła